บทรำพัน .. หลายวันที่ผ่านมา ดูเหมือนชีวิตวุ่นวายและเครียด อยู่กับเส้นตายที่ถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว นับตั้งแต่ คริสมาสต์ ปีใหม่ วาเรนไทน์ ..

จนกระทั่งงานสัปดาห์หนังสือที่กำลังจะมาถึง เอ้อ บอกไว้ตรงนี้ดีกว่านะคะ เรื่องบูธหนังสือของคุณ มน.ที่ฉันเอาหนังสือไปฝากขาย ที่บูธนี้ค่ะ M10 โซน C1 นะคะ เป็นบูธชื่อสนพ.ไซเบอร์ฟิชมีเดียนะคะและนั่นแหละ เส้นตายที่ขีดไว้และเลื่อนเรื่อยมา หลายคนบ่นว่าป้าวดีช่างมีความยืดหยุ่นดี หากยืดไปกว่านี้คงแย่เพราะผลัดผ่อนมานานจัง ไม่ใช่อะไรค่ะ ที่บ่นพึมพำมาทั้งหมดนี้ บ่นเรื่องนิรันดร์กาลกับงานสัปดาห์หนังสือนี้เอง อิอิ เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว งานยังไม่ไปถึงไหน จะทันไหมไม่รู้ แต่กำลังพยายามอยู่นะคะ และอยากบอกว่า มหัศจรรย์มักเกิดขึ้นกับชีวิตฉันเสมอนะ คือ ไม่แน่นะ ฉันอาจทำเสร็จทันวันที่ 26 พอดีก็ได้ :Dนิรันดร์กาลเป็นเรื่องของความรักต่างภพ ลองคิดดูว่า หากคุณนั่งอ่านข้อมูลมากมายทางอินเตอร์เน็ตอยู่นี่ แล้วนอนหลับฝันไป ว่าตัวเองเป็นคนยุคก่อน นุ่งโจงกระเบน ห่มผ้าแถบ เดินเท้าเปล่าไปบนถนนดินนุ่มๆ ต้องทำงานเช่นนางทาสคนหนึ่ง.. ว้าว ให้ลองนึกดูเล่นๆ น่ะค่ะ ชีวิตคงจะต่างกันอย่างสิ้นเชิงทีเดียวใช่แล้วหนังสือเล่มนี้ล่ะค่ะ ที่เขียนค้างไว้ และต้องทำให้เสร็จ เครียดนิดๆ เหมือนกันนะคะ ทำไปทำมา ไม่รู้จะหนังสือจะเสร็จหรือตัวเราจะเสร็จ อิอิ ลูกตาฉันกำลังจะกลายเป็นสี่เหลี่ยมและมีแสงอยู่ด้านใน มือกำลังจะแปลงร่างเป็นเม้าท์ปุ้มๆ และจินตนาการโลดแล่นแบบสายฟ้าแล่บ :D
รำพันไปพอประมาณแล้วค่อนข้างคลายเครียดไปได้บ้างค่ะ อยากบอกว่าไม่ได้หายไปไหนนะคะแฟนๆ แต่ที่ไม่โผล่ที่ msn และไม่รับงานอื่นช่วงนี้ ก็เพราะเหตุที่บ่นไปข้างต้นนั่นเองค่ะ
ราชา'วดี คนเดิม :D