รอยยิ้มของพระจันทร์

เริ่ม ต้นเดือนธันวาคม ปี 2551 ด้วยรอยยิ้มของพระจันทร์บนท้องฟ้าที่สร้างความฮือฮา และเรียกรอยยิ้มจากคนทั่วโลกที่แหงนหน้ามองฟ้า และสบตากับดวงดาวสองดวง และพระจันทร์เสี้ยวที่จับกลุ่มอยู่ด้วยกันเป็นภาพเหมือนคนยิ้ม

วัน จันทร์ที่ 1 ตอนหกโมงเย็น สำหรับเดือนธันวาคม เป็นเวลาที่ฟ้ามืดแล้ว ขณะปั่นจักรยานอยู่นั้น มองเห็นปรากฏการณ์พระจันทร์ยิ้ม หรือที่คนโบราณเรียกกันว่า ดาวเคียงเดือน ตอนนั้นยังไม่รู้อะไร ได้แต่รู้สึกว่าเหมือนคนยิ้มจัง ยิ้มให้และเฝ้าติดตามเพื่อที่จะยิ้มๆๆๆ

พระ จันทร์ยิ้มให้คนทั่วโลก ในขณะที่โลกใบบูดเบี้ยวของเรากำลังเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจและอื่นๆ และสำหรับที่นี่ประเทศไทย วิกฤตอื่นๆ กำลังขมวดปมแน่น ทำเอาเครียดกันไปหมดทุกหย่อมหญ้า แถวบ้านฉัน ตลาดถูกแบ่งเป็นสองซีก ซีกหนึ่งพวกมือตบ อีกพวกเป็นของพวกเท้าตบ พ่อค้าแม่ค้าหลายคนเลี่ยงที่จะใส่เสื้อเหลือง และเสื้อแดง หลายคนใส่สีดำซะอย่างนั้น (ช่างสอดคล้องกับภาวะหัวใจอับเฉา)

เมื่อ พระจันทร์ยิ้ม ฉันสังเกตว่ารอยยิ้มเริ่มเปื้อนหน้าผู้คนบนถนนหนทาง ต่างแหงนมองฟ้าแล้วยิ้มให้ฟ้า และยิ้มให้กันและกัน โฮ๊ย เห็นฟันกันมั่งก็ดีนะคะ เฮ้อ
สยามเมืองยิ้มจะกลับมาแล้วแน่

วัน ต่อมา ได้ข่าวว่าเหตุการณ์บ้านเมืองจะคลี่คลาย ม็อบต่างๆ จะสลายตัวแล้ว พระจันทร์ยิ้มช่างน่ารักและช่วยให้อะไรๆ ปลอดโปร่ง คลี่คลาย อาจเป็นเหตุบังเอิญก็ได้นะ แต่ฉันพอใจจะคิดอย่างที่คิดอยู่นี่แหละ พระจันทร์ยิ้มในคืนดาวเคียงเดือน ต้นเดือนธันวาคม เดือนแห่งความเป็นมงคลของชาวไทย

วันอังคารที่ 2 ที่ถนนคนเดินฝาง จัดพิธีจุดเทียนชัย ในวาระวันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เมื่อเพลงสรรเสริญพระบารมีดังขึ้น ฉันร้องเพลงตามเบาๆ คนข้างๆ มองๆ แล้วเริ่มขยับปากร้องตาม ฉันรู้สึกปลาบปลื้มเหมือนน้ำตาจะไหล .. และมีความรู้สึกว่า ต่อไปนี้ ประเทศไทยเราจะกลับมามีรอยยิ้ม และรักกันเหมือนเดิม